Dag 9

van Passau naar Engelhartszell

Al enkele dagen maakte Eef melding van een licht opspelende linkerknie bij het doortrappen windop. Deze morgen voelt ze het extra opspelen en besluiten we dat het tijd is voor een eerste rustdag. We fietsen op het gemakje net genoeg kilometers om de grens naar Oostenrijk over te raken. Mathi kan de trappist namelijk horen lonken.

Een laatste Duitse stop bij het “Haus am Strom” om het Krafwerk te bezichtigen. En dan zet het schattigste veerpontje ooit ons over de grens (dank u Isabel). Joepie, bootje varen! Van een ingeweken Letse vrouw krijgen we onze tweede tekenwaarschuwing in evenveel dagen. Dat zal waarschijnlijk niet de le(t)ste zijn. Opletten geblazen dus.

We houden een dikke siesta aan het Oostenrijkse Donau strand. Energie opdoen aan het Kraftwerk, noemt men dat. Bij het dippen merken we dat de tempi van de rivier gevoelig gedaald is, dankzij het frisse alpenwater van de Inn. Vanaf hier is de Donau terug verfrissend. De laatste dagen in Duitsland was de rivier almaar warmer geworden.

Slaapplek zoeken, tekencheck bij melkander en knarren maar.