Dag 24
van Dubosevica tot Dalj
We zijn vroeg uit de veren want achter de struiken, horen we de tractor van de boomgaardboer al aanstormen. Eerst een klim tot aan Batina, langs de Kroatische wijngaarden, hier kopen we in een vroeg geopend superetteje een mini ontbijt. Vanaf daar sturen de EV6 pijlen ons langs de grote baan naar Osijek, wat 30km naast de razende camions zou betekennen. Ons niet gezien, gelukkig vinden we op de map een alternatieve dijkweg die weliswaar bijna 20km langer is, maar pakken aangenamer zal blijken te zijn. Deze weg loopt ook dwars door het natuurpark van de Drava-Dunav wetlands (Drau-Donau-delta), zal wel genieten worden zeker? De sfeer van Kroatië voelt alvast minder hartelijk door de razende chauffeurs.
Door een sanitaire stop aan het begin van de dijkweg, geraakt Mathi wat achterop en begint Eef met een voorsprong aan de tocht. Op een totaal onlogische plaats houden de douane haar tegen en moet ze haar identiteitskaart laten zien. Een formaliteit maar wel op een gekke plaats. Enkele minuten later passeert Mathi daar ook, maar hier gaat de passage net iets minder vlot. Identiteitskaart laten zien aub, jaja, maar waar heb ik die gestoken? Ergens vanonder in een fietstas, maar welke van de vier? Geen enkel idee. Even zoeken dan maar en de norse douaan zegt me dat hij toch tijd heeft. Natuurlijk, hij staat daar heel de dag voor spek en bonen.
Wanneer ik aan de derde fietstas begin en ook deze volledig uitkieper over het gras en tussen die spullen begin te zoeken, wordt meneertje toch wat ongeduldig. Dan ziet hij tussen mijn spullen een gasbidon en een kookvuurtje en wordt hij ineens zeer argwanend en begint allerlei gekke vragen te stellen over ‘wat ik daar eigenlijk kom doen?’ en ‘of ik naar Liberland ga?’ Geen idee wat Liberland is, dus vraag ik hem dat en hij zegt dat ik dat maar snel moet vergeten, dat hij daar niet over begonnen is, vreemde vogel. Uiteraard vind ik mijn id in de laatste fietstas, de mannen content en nu is het mijn beurt om de vragen te stellen, want ik ben uiteraard wel zeer nieuwsgierig geworden naar Liberland. Hij wil op niets meer antwoorden en zegt dat ik maar wat moet voortdoen met inpakken als ik niet meer problemen wil. Ik vraag hem ook nog waarom ze daar eigenlijk staan, zo totaal niet bij de grens, en dat we helemaal niet van Servië komen, maar de grens zijn overgestoken van Hongarije, waar geen grenscontrole was omdat we de Schengenzone nooit hebben verlaten. Hij wou het niet zeggen, maar het was dus om Liberland bezoekers te arresteren. Uiterst nuttige job.
Met een dik half uur vertraging zet Mathi de achtervolging in en denkt nog wat extra tijd te kunnen goedmaken door een klein landweggeltje tussen de velden te nemen, omdat het er korter uitziet op de kaart. Dat blijkt een slechte inschatting want na een heel lang stuk taai over bulten en putten fietsen, stoot hij op een grote ijzeren poort die niet te overwinnen valt. Ver rond dan maar en nog meer tijd kwijt. Maar wel een giga everzwijn gezien.
De weg door het natuurpark is wel uiterst charmant en heeft prachtige verzichten en veel informatieborden over lokale faune en flora. De laatste 10km naar Osijek zijn terug over een grote baan in de blakke zon en dus is het nog even tanden bijten tot de stad in zicht komt. Daar wacht een frisse en zeer nodige duik in de Drava (Drau). Dat is eens iets anders dan in de Dunav zwemmen.
Ondertussen wederom snippeste, dus het wordt een lange siësta onder de koele bomen van het mooie stadspark aan de oever van de rivier. Voor we de stad terug kunnen uitrijden in de late namiddag, moeten we natuurlijk een ijsje eten. We komen terecht in een zaak waar ze uiterst dikke knotsen opscheppen. Niet alleen zijn de bollen groot, het is ook nog eens heerlijk. Hvala, ijszaakje!
De weg terug tot aan de Dunav, is eindelijk iets beter bebaand, er is zelfs gedeeltelijk sprake van een soortement fietspad. In Dalj beslissen we dat het wel voldoende is geweest voor vandaag, we hebben al terug verkoeling nodig en gaan voor een snelle wasduik Te Dunav. Bij het terug buitenrijden van het dorp, stoten we op een schoolfeest/voetbalmatch met eet- en drinktentjes. We scouten enkele toekomstige Kroatische elftallers en Eef gaat voor een uiterst gulzige pannekoek met veel te veel sauzen en achterklap.
Bij de uittocht passeren we een groot kerkhof en zien daar helemaal vanachter wel een vlak braakliggend pelouzeke, waar de tent wel eens zou kunnen passen. Ze blijkt ook te passen en we kunnen het knarren inzetten.
